ziekenhuisopnames traumatische?

Ik heb me altijd al afgevraagd waarom ik tijdens het slapen gaan altijd zo op geluiden let. Is dat omdat ik onrustig ben door mijn tourette of is dat omdat ik gewoon alles hoor. 

Afgelopen maandag kreeg ik een acute buikgriep met alle gevolgen van dien. Ik moest zo vaak overgeven dat Joyce (mijn vrouw) toch redelijk bezorgt was geworden. Ook ik vroeg mij af of dit wel ok was nadat ik een aantal jaren eerder in het ziekenhuis was beland door extreem overgeven vanwege mijn slechte darmen en maag. Dus haar reactie en die van andere was niet geheel onterrecht. 

Maar die avond moest ik zoveel overgeven dat ik het fijn vondt als ze even bij me kwam liggen. Gewoon bij me zijn, liggen en niks zeggen. Dat deden mijn ouders ook altijd in het ziekenhuis. Uren zitten en er gewoon zijn. Ik wordt daar blijkbaar rustig van 😅

Later die avond en de avonden daarna kon ik nog niet lekker slapen mede door de buikgriep maar ook door irtitante geluiden in huis en buiten. Herkenbare geluiden van een uitzettend dak tot onverklaarbare klappen waarvan je de volgende dag weet dat het het deurtje van het speelhuisje in de tuin was. En geloof! me ik hoor zelfs een egel snurken.. anyway, ik had het met joyce over dit onderwerp en waar deze onrust toch vandaan kom komen toen het kwartje viel. 

Ik lag maanden achtereen in ziekenhuizen. Op verjaardagen, kerst en nieuwjaar en elke avond wachtend op een nieuwe dag. De geluiden van pompjes, piepjes en menselijke handelingen in de duisternis van de nacht maakte me altijd onrustig en soms bang. Ik belde vaak huilend in de nacht mijn ouders op om gewoon even een stem te horen. De volgende ochtend als mijn moeder op bezoek kwam hoorde ik het getik van haar hakken op de gang terwijl ze net de lift uit kwam. Ze had zo’n raar stapje wat enorm herkenbaar was maar voor mij betekende dat instant rust en zo gezellig als ik was viel ik vaak meteen in slaap 😂

Ik heb door al die maanden van nachtelijke stiltes denk ik een kleine trauma opgelopen? Altijd maar alert zijn op alles om mij heen. Niet heel gek maar wel dat ik dat nu pas begrijp denk ik. Ik ben benieuwd of ik nu beter slaap nu ik denk ik de oorzaak heb gevonden. En er meer over willen weten is zeker. 

Later die dag kreeg ik dit bericht via Facebook wat voor mij de bevestiging was.

‘wat een belangrijk inzicht heb je hiermee gekregen…. en wat goed dat je het deelt. Want een ziekenhuisopname is voor een kind, dat weten we inmiddels, bijna altijd een traumatische ervaring. Hoe goed we het als hulpverleners ook proberen te doen met kinderen in een ziekenhuis, het is en blijft een onnatuurlijke, en daarmee onveilige situatie. Vooral ‘s nachts….
Ik sprak er laatst een kinderarts over die bevestigde dat onderzoek heeft uitgewezen dat volwassenen vaak jaren later de gevolgen ondervinden van hun opname als kind. Soms door onverwachte dingen, een geur, een geluid…. het is heel goed dat je tijd neemt om daar bij stil te staan, bij die angstige en zo kwetsbare tijd in je leven.  En je tegelijkertijd te realiseren hoe ongelofelijk dapper en sterk je was, als kind in dat ziekenhuisbed.’

Grappig en intressant. Wederom een gevalletje van DONT HIDE YOUR OBSTACLES.

Tof dat je mijn blog hebt gelezen! ik ben benieuwd naar je reactie. Groet Michael-Robbert