Toughest Race Amsterdam met Team Dutch Adaptives

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Voor mij de eerste obstacle race van 2017 maar ondanks mijn late start heb ik enorm uitgekeken naar deze dag. Niet alleen is het mijn eerste Toughest Race maar we gaan ook als team meedoen en het is altijd leuk om samen met mijn team maatjes te starten.

Ik had enkele weken voor de race afgesproken met Iris, onze adaptive sporter uit belgie. Iris loopt net als ik op krukken alleen heeft zij nog wel 2 benen. Ik vertrok de dag van de race al vroeg met team fotograaf Hendrik naar Harderwijk om daar Ferdinand Bakker op te halen die met ons mee ging lopen. De zon scheen en de sfeer was goed dus ik had er zin in. Aangekomen op het terrein van Toughest kwam ik al snel bekende gezichten tegen en voor je het weet ben je een uur verder.

Nadat ik mijn spullen had weg gebracht en mijn sport kleding had aangedaan was het wachten op Iris. Mijn team maatjes druppelde langzaam binnen en we zouden rond 12 uur gaan starten. Maar de plannen veranderde want niemand minder dan Jonathan Albon viervoudig wereldkampioen Obstacle running wilde mee lopen. Of het gedongen was of niet doet er niet toe! hoe gaaf is het dat iemand Jonathan Albon mee loopt om samen met ons een boodschap te verspreiden.

Het wachten was alleen nog op Jonathan en om 1300 zouden we dan eindelijk gaan starten. Het blijft een gek gevoel want je weet ook dat alle ogen op je gericht staan. Het is gewoon niet normaal dat je ineens 10 mensen met een beperking aan de start van een obstacle race ziet staan. Zelfs ik blijf dat gek vinden maar ik ben ook blij dat ik dat mag doen. Ik ben trots dat we als team een missie op deze manier kunnen volbrengen en een geweldige boodschap mogen overdragen.

We gingen van start en als groep blijf je dan wel bij elkaar. We gingen de eerste obstakels over en het ging lekker. Wat mij meteen opviel bij toughest was de snelheid waarmee de obstakels zich opvolgde. Van andere runs weet ik dat je vaak aardig wat afstanden moet afleggen voor je een volgende obstakel krijgt. Hier was dat niet zo en volgde de obstakels elkaar in rap tempo op. I love it! het was net een echte training en ik ben gek op klimmen dus dit was echt een leuke verrassing.

We gingen los en het team was geweldig. Iedereen overwon weer mooie obstakels bij de ringen, spinning wheels en platinum Rigg. Ik overwin de Wip Wap en deed mijn eerste sprong op de Dragons Back ooit! Maar ik merkte ook dat het lopen als team niet altijd handig is. Na 4 kilometer kwamen we uit bij een open stuk waar 3 muren stonden en de wind als een orkaan tegen aan sloeg. Als het 30 graden is maakt dat niet zoveel uit maar ik kwam net uit het water en dit was niet fijn. Ik moest wachten op het team en besloot om niet alleen het obstakel over te slaan maar ook om door te lopen. Ik wilde niet afvallen omdat ik het te koud zou krijgen dus ging ik alleen met Jonathan, Iris en Ferdinand verder. Ik baalde echt! ik ben een team player dus dit was niet cool. Maar ik moest echt door want ik had het ijs en ijs koud.

Nadat we zijn doorgelopen kwamen we nog een paar leuke obstakels tegen zoals de big Jump en wat klim en klouter werk. Ik ben niet heel goed in het onthouden van alle namen dus je moet het maar doen met de fotos en mijn uitleg. De BIG JUMP is overigens mega vet! ik ben gek op dit soort dingen dus komt maar op. We liepen door richting de finish en jammer genoeg was er bijna niemand meer op een paar Up40 leden, organisatie en ongeveer 30 toeschouwers na. Maar ondanks dat kregen we een helden onthaal! De muziek was aan en ook de sprekers waren nog druk met het aanmoedigen van onze poging de ramp op te komen wat ik wel eens anders heb meegemaakt.

Na een korte preek en box van Eddy Paul en Ron (Enkele helden van team UP40) gingen Iris en ik aan de bak. De organisatie was druk met het zoeken naar een touw omdat het anders niet mogelijk was om boven te komen. Ik smeet mijn krukken weg, pakte het touw stevig vast en klom omhoog. Het klinkt gek maar dit is niet eens het moeilijkste obstakel. Eenmaal boven draaide ik mij om en stond klaar om Iris op te vangen want nu was het haar beurt. We did it! en een dikke vette Toughest medaille in de pocket om trots op te zijn. Ik heb de finish van mijn team maatjes gemist waar ik enorm van baal, maar ik was koud, moe en wilde graag maar huis. Ik kijk terug op een geslaagde race en een mooie dag bij Toughest Amsterdam.  (MUST SEE, I AM IN THE AFTERMOVIE)

Ik heb een aantal van mijn overwinningen zoals de Dragons Back en de Flip Over balk op Instagram gezet. Check deze zeker even. 

Tof dat je mijn blog hebt gelezen! ik ben benieuwd naar je reactie. Groet Michaelrobbert