De wekker! Vrijdagochtend! tijd om naar Tough Ground te gaan voor een laatste les. Om 12 uur is het verzamelen want we gaan naar Duitsland. Om precies te zijn Weeze Airport voor de Mud Masters 24 hour games.

Een obstakel run met 3 onderdelen die je binnen 24 uur moet afleggen. Ik heb erg uitgekeken naar dit weekend omdat het EN de eerste keer is dat ik aan de Mud Masters 24 hour games mee doe, maar ook omdat het weer een hele tijd geleden is dat ik met een obstakel run mee deed. Nadat we gezamenlijk de boel hadden ingeladen reden we snel langs Zeewolde om Dennie op te halen en om onze vrouwen nog even gedag te zeggen. De sfeer zat er al goed in dus dit weekend moest een succes worden. Samen met Robert, Timothy, Linda, Joshua en Dennie reden we naar Weeze waar we vergezeld werden door Ferdinand, Rick, Erwin en Ernst. We hadden dit weekend goed voorbereid en met steun van sponsors CrossVitamins, Sports supplier, Valverde BV, D-Drinks en niet te vergeten Mud Masters.

Was ik nerveus? Ja best wel. Ik had geen verwachtingen maar gezien de locatie en de unieke sfeer die op het terrein aanwezig was had ik hoge verwachtingen.

Dennie was een beetje ziek geworden en twijfelde om mee te doen. Iets met buikpijn en diarree. Na het opzetten van ons kamp en een terreinverkenning was het al snel avond. De sfeer zat er goed in maar op tijd naar bed voor een redelijke nachtrust was noodzakelijk. Nou die kreeg ik niet! KOUD KOUD KOUD. Alles maar dan ook alles was koud en ik wilde maar niet warm worden. Uiteindelijk heb ik een paar uur kunnen slapen maar fit was ik niet. Nou heb ik het al niet zo op camperen maar elke keer denk ik weer… ach, het zal nu wel beter gaan. Volgend jaar kom ik met een caravan.

Zaterdagochtend 0600 was ik wakker (zie film) en maakte ik me klaar om rond 0900 aan de start te staan van Alfa. Ik voelde me steeds beter en het weer was top dus ik was aan. Het aftellen begon en daar ging ik samen met Thimothy op weg naar de eerste hindernissen. Ik merkte als snel dat ik veel train en dat mijn techniek prima is. Het grootste probleem was vooral het zand! OMG.. wat veel! Kilometers duinen, heuvels en bos. Alle obstakels waren super! Veel deelnemers met verbaasde gezichten achter gelaten en uiteindelijk in 5 uur over de finish met ruim 19 kilometer in de been. Mijn vorige record stond op 7,5 uur op de 21 kilometer dus ik ben sneller geworden. 

Na de 18 kilometer was er weinig tijd om te herstellen omdat ik klaar moest staan voor de Sprint. Een parcour van 1,9 kilometer met enkele obstakels en ging het vooral op snelheid. Ik was klaar om te rammen. Mijn eerste sprint en het voelde echt als een wedstrijd. Ik helemaal alleen tegen 40 andere “gezonde mensen” deelnemers. Ik ging als laatste van start want je verwacht ook als laatste te eindigen. Bij hindernis 1 ging het meteen mis. Ik ging hard! En de adrenaline zat overal. Na een kleine misstap over obstakel 1 ging ik door naar de groeve. Ik vloog zonder na te denken een meters stijle heuvel af voor hindernis 2. Mijn longen en mijn hart op standje knallen maar voor ik het wist was ik weer boven. Mijn longen klapte zowat uit elkaar maar het was een wedstrijd. Ik rockte het parcour en klokte met 20 minuten af bij de finish. En weet je wat! 12 mensen DNF of haalde ik in op tijd. Hoe vet! Ik ben sneller dan iemand met 2 benen. Een geweldige overwinning waar ik trots op ben.

Maar dit had ook een nadeel. Ik was opgeblazen en herstellen was minimaal. De Night shift kwam eraan en ik moest klaarstaan voor 9 uur lopen. Ik trok snel schone kleren aan en had nog even tijd om te eten. Tijd vliegt als je het leuk hebt maar voor mij was dat niet heel handig. De avond brak aan het startvak liep vol. Als je eens een bizarre sfeer en een uniek vibe wilt meemaken dan is de Night shift een aanrader. Met 400 man in een startvak met allemaal een hoofdlampje is echt heel tof en dan ook nog vuurwerk. En als je dan ook nog eens moet lopen in het donker en je hoort helemaal niks dan spreek ik over een unieke ervaring. Samen met mijn buddy Timothy gingen we de nacht in voor rond je uno. We hadden wel al besloten de water obstakels niet uit te voeren omdat het eigenlijk al duidelijk was dat ik niet ver ging komen na alle inzet van overdag.

Helaas bleef het ook bij rondje 1 en heb ik na 2 uur de handdoek in de ring gegooid. Ik had niet meer de kracht om ook maar een hooibaal te trotseren. Mijn motivatie was er maar de energie was niet. Ik ben met opgeheven hoofd naar het camp gelopen waar Rick ook was aangekomen met de zelfde emoties en gedachten. Ook hij was klaar, moe maar voldaan. 

We hadden pijn. Ja dat is minder leuk. Was het het waard? Dat is een lastige vraag. Ik had het niet willen missen maar ik denk dat ik wel de grens heb gevonden. Ik kan fysiek meer maar gezien het harde werken bij Tough Ground en weinig rust de afgelopen maanden was het misschien te veel. Dat is voor Rick en mij beide het geval en dan is het ook zaak om toe te geven. Altijd maar laten zien dat een handicap geen beperking is en door willen gaan tot het gaatje is geen goed voorbeeld. Toegeven dat het dit keer niet gaat en dat accepteren is een grotere kracht.

Accepteren kost moeite maar mentaal zal het je sterker maken.

Weet je nog van de diarree van Dennie? Thuis gekomen van een top weekend wilde ik maar niet herstellen en kreeg ik buikgriep. Op de camping waren meer mensen ziek geworden en ik dus ook en kreeg ik buikloop van hier tot Tokyo. Inmiddels is dat gestopt maar mijn voet heeft nog wat zorg nodig en moet ik daar naar laten kijken. De laatste jaren heeft hij al kuren en na afloop van Mud Masters kreeg ik daar iets last van. Ergens komt er een moment dat willen en kunnen elkaar gaat vinden.

Ik kijk terug op een geweldig weekend. Dank Linda, Erwin en Ferdinand voor jullie steun als back-up team en rijdende zorgpost. Joshua dank voor je toffe foto’s en energie. Timothy dank voor je hulp als mijn ondersteunde factor. Robert, Dennie en Ernst dank voor alle gezelligheid het was top. And Rick! Ik ben trots op je maatje. Dat ook jij net als ik durf toe te geven dat het soms niet altijd kan. Toegeven is vele male zwaarder dan altijd maar willen gaan. We gaan mooie dingen doen de komende tijd en daar ben ik je nu al dankbaar voor.

Tot snel. Michaelrobbert. Volg mij op instagram

Bekijk ook de aftermovie! (zie film)

1 gedachte over “Mud Masters 24 hour games op 1 been.

Tof dat je mijn blog hebt gelezen! ik ben benieuwd naar je reactie. Groet Michaelrobbert