HALVE Great wall marathon op 1 been. Part 1.

Maandag 13 mei. Prep day!

Goedemorgen papa, roept mijn kleine meid als ze de slaapkamer deur open doet. Goedemorgen schat heb je lekker geslapen? Vraag ik. Ze knikt en geeft me een dikke knuffel. Morgen gaat papa weg maar eerst breng ik je nog 2 keer naar school. Ben je snel weer terug vraagt ze? Ja lieverd, papa is heel snel weer bij je. Mama gaat niet weg dus je bent niet alleen en oma haalt je op van school. Heerlijk dat gevoel wetende dat er altijd mensen zijn, hoe klein ook die op je wachten. Zal ze begrijpen dat papa rete nerveus is en eigenlijk moet kotsen. Zou ze weten dat papa naar China gaat? En dat papa een hele grote muur gaat bestormen. Ik denk het niet maar ik hoop het wel. Ik moet nog snel wat spullen kopen voor de reis naar het land van de onbegrensde mogelijkheden. Althans dat dacht ik. Nadat ik mijn kanjer op school had afgezet reed naar de winkels, haalde mijn boodschappenlijstje tevoorschijn en begon bij de Albert Heijn. Eenmaal binnen greep ik geen pakje koekjes uit het schap maar een zak vol stress. Uit het niets sloeg de angst toe. Wat de fuck ga ik doen en wat moet ik meenemen? Ik ben alleen.. Ik heb Tourette en ik sta te dwalen als een kip zonder kop met een boodschappenlijst met maar 5 items en nog lukt het niet. Mijn telefoon gaat en alsof het zo moest zijn is het de stem van Joyce aan de andere kant van de lijn. Schatje! Gaat het goed vraagt ze?.. eeehh.. nee. Nee het gaat helemaal niet goed en ik voel me alleen en ik weet niet eens wat ik doe en ik heb niet eens een verzekering afgesloten de sukkel. Ga jij maar je ding doen ik bel de verzekering en regel het zegt ze. Nog geen 10 minuten later belt ze terug. Het is gelukt lieverd ga nu maar rustig je boodschappen doen. Ik hang op maak mijn wandeling af en vertrek naar Almere voor een laatste werk dag bij Tough Ground.

Dinsdag 14 mei. Het vertrek.

Het heeft 1 jaar geduurd en vandaag was het dan zover. We worden wakker, ontbijten samen en zoals altijd krijg ik een knuffel van Joyce voor ze vertrekt naar haar werk. Ik ga je missen lieverd, zet hem op ik ben nu al trots op je. Nadat ik ook mijn kleine dame in haar groep de Dikkie Dik klas had afgezet vraagt ze nog om een grote knuffel.. papa wil je nog wel zwaaien als je buiten bent? Natuurlijk schat dat doe ik toch altijd. Kijkende achterom krijg ik een intens lief handkusje die dwars door het raam van de school in mijn gezicht wordt geblazen. Wat ben ik gek op haar. Ik rij naar huis open de deur en druk de koffie aan. Niet omdat ik er zin in had maar meer bedoeld als bezigheidstherapie al duurde dat moment niet langer dan 40 seconde. Het wachten kan beginnen over 5 uur komt pas mijn schoonvader om mij naar Schiphol te brengen en ik verveel me nu al kapot.

Aangekomen op Schiphol zegt ik mijn schoonvader gedag en wacht ik geduldig op mijn team. Rick is er als eerste. We praten wat en beide voelen we de spanning. We gaan het doen man! We gaan naar China voor een halve marathon op de Chinese muur. Klaas is ook onderweg en zo rustig als hij praat zo relaxed komt hij aangelopen. Hoi mannen! hebben we er zin in vraagt hij? Daar is Julia! ons 4e teamlid en we lopen als trots groepje naar de in-checkbalie. Als een stel mieren dwarrelen we door de douane, langs de winkels het vliegtuig in. Een reis van 10 uur staat op het punt te beginnen met één tussen stop in Københavns Lufthavn de internationale luchthaven van Denemarken.

Woensdag 15 mei. Aangekomen

Moe en totaal niet uitgerust van de lange vlucht komen we aan op Beijing Capital International Airport een hyper modern vliegveld voorzien van alle hightech die wij als nederlanders kennen. Als we uitstappen worden we verwelkomt door een klamme warme benauwde gang en begon ons avontuur vol scanners, camera’s, kaartjes, bonnetjes, pasjes, tientallen poortjes en heel veel bewakers en beveiligers. Klaas noemde het verborgen werkeloosheid, (bezigheden die door 5 man wordt uitgevoerd wat 1 persoon ook kan doen) een uitspraak waar ik deze week nog heel vaak over zal nadenken. Ik ga jullie niet vermoeien met een uitgebreide uitleg over hoe wij het vliegveld zijn uitgekomen maar ik kan wel vertellen dat dit geen makkelijke opgave was. Zodra je buit staat ben je bekend en is je identiteit op duizenden manieren vastgelegd voor de veiligheid van het land. We lopen naar de uitgang, halen onze koffers en stappen in de bus op weg maar Radisson Blu Hotel.

Onderweg worden we getrakteerd op een unieke achtbaan die direct kan worden geïntroduceerd als pretpark attractie. Maar pas op want als je enigszins gevoelig bent voor wagenziekte dan is dit de rit waar je nog lang over zult napraten. De wegen hebben gemarkeerde banen maar iedereen heeft er schijt aan. De bus vliegt van links naar rechts begeleid door een orkest van auto’s, brommers, gefrustreerde Chinese die toeteren om het toeteren, fietsers en wandelaars uitgerust met een mobiele telefoon. Want werkelijk iedereen in China hoe rijk of arm ook is alleen maar bezig met zijn of haar mobiele telefoon en het maakt echt niet uit of ze nu wandelen of rijden. Als je verslaafd bent aan je mobieltje dan is china het medicijn om af te kicken. Mijn eerste indruk was vooral wauw! Waar ben ik beland en ik weet nog steeds niet of ik dat nu als negatief of positief ervaar maar wat ik wel weet is dat ik geniet.

Donderdag 16 mei. het land

Als westerse of misschien iets specifieker wij Hollanders zijn redelijk bescheiden en heeft onze cultuur door de decennia heen redelijke goede manieren ontwikkeld. Wij denken na over onze hygiëne en investeren daar ook tijd en geld in. Nou! hier kun je ruften zo vaak als je wilt, boeren zonder pardon te zeggen en klodders uitspuwen daar waar jij maar wilt! echt fantastisch. Denk jij netjes te zijn op het toilet staat er links van je iemand de wasbak vol te rochelen begint er aan de andere kant iemand met een soort van rochelritueel om er zeker van te zijn dat iedereen het kan horen. Je zou denken dat ze stikken maar wees niet bang het hoort er allemaal bij want hoe intenser hoe beter. De verhalen die je hoort over een deken van smog die over de stad hangt is waar, net als de chaos. Na een flinke regenbui 4 dagen na aankomst zagen wij pas een blauwe lucht die vervolgens ook de dag erna weer was verdwenen en ondanks de schoonheid is het allemaal zo tegenstrijdig. Daar waar alle scooters elektrisch zijn om smog tegen te gaan komen er per dag 3000 auto’s bij. Een mega stad van 30 miljoen inwoners zit vast in een vicieuze cirkel Je ziet dat ze werken aan een schoner milieu maar voor je ogen pleuren letterlijk al het afval weer op straat. Er is een enorm onderscheid tussen arm en rijk een straatbeeld wat heel herkenbaar is. Zo loop je eerst door de grootste puinhoop en langs huisjes die op instorten staan om vervolgens als een piratenschip uit de mist tegen een kast van een villa aan te lopen die ook nog eens midden tussen de krotten staat. Het is een uniek volk en ze zijn super lie, niks is te veel en ze zullen je altijd helpen. Een bijzonder land met een bijzondere geschiedenis wat in woorden eigenlijk niet is uit te leggen.

Vandaag was ook de eerste kennismaking met de race en reisde we af naar Jixian om met alle deelnemers het parcour op de great wall te verkennen. Een zware en leuke dag op het Huangyaguan gedeelte waar we veel mooie en lieve mensen hebben ontmoet maar vooral hebben kunnen proeven van de sfeer. Ondanks alle bizarre indrukken heeft dit land wel iets unieks. Maar nu gaan we naar het hotel en is het tijd om ons klaar te maken voor de grote dag. Een dag die ik niet meer zal vergeten en hopelijk een start is van nieuwe uitdagingen voor de komende jaren. Kijk ook alle foto op mijn instagram.

Michael-Robbert

1 gedachte over “HALVE Great wall marathon op 1 been. Part 1.”

  1. Wat een ervaring voor je ik had wel de indruk dat je ons mee wilden nemen met jou reis dat is gelukt

Tof dat je mijn blog hebt gelezen! ik ben benieuwd naar je reactie. Groet Michael-Robbert