(Adaptive) OCR European Championships

Zondag 3 Juni was het zover.

Samen met één van mijn vaste buddys en obstacle vriend Sven Weemeas ging ik vroeg op weg naar Frankfurt voor mijn grootste uitdaging tot nu toe. Enkele weken geleden zijn wij van team Dutch Adaptives uitgenodigd om mee te doen in het startvak “Journeymen” tijdens de Europese kampioenschappen obstacle running in Frankfurt. Ik wist dat het geen makkelijke challenge ging worden maar dat het zo zwaar zou zijn had ik nooit verwacht.

Ik heb veel mooie runs gedaan en veel unieke challenges mogen beleven maar dit parcour was voor mij de meest bizarre tot nu toe. Samen met mijn Teammaatjes Jacco Middelveldt (blade) en Sebastiaan van Nieuwenhuizen (rolstoel) en buddy’s, Erwin, Joyce, Ron en Sven stonden we zondagochtend om 10.00 klaar om te knallen. Onwetend over dat wat ons te wachten stond kregen we een epische motivatie speech van Coach Pain.

Door alle emoties weet ik niet goed meer welke obstakels er allemaal voorbij zijn gekomen maar ik neem jullie langs de obstakels die ik zeker nog wel weet! De eerste kilometers gingen prima en ik had een lekker ritme en onderweg riep ik nog tegen Sebastiaan dat we lekker gelijk opgingen als team ondanks dat we hadden afgesproken niet op elkaar te wachten en onze eigen race gingen lopen. Ik had goed gegeten dus de eerste kilometers was ik voorbereid maar ik had de woorden gelijk opkomen nog niet uitgesproken of de groep brak in 2e. Het was nu echt game-on en niemand dan alleen mijn buddy kon mij nog helpen deze run te voltooien.

Dit was de meest indrukwekkend en intensiefste run die ik tot nu toe heb gedaan. Ik heb alles gezien van modder tot moeras en van bizarre heuvels tot lange eindeloze paden. Ik heb gehuild tot het laatste stuk en gelachen van plezier. Dat ik heb mogen deelnemen is een ervaring die niemand mij meer kan en zal afnemen.

Ik heb de Monkey-bar UP-hill, Jungle play ground, multi combo, OCR EC twigs, Beer Barrel Swing, Grip sticks, De platinum Ring, Monkey fly en Verjagen Sage niet gehaald omdat alle kracht uit mijn handen was weg genomen. Ik heb alle penalty gedaan en de penalty van de Multi Combo mogen halveren omdat ik bij de 2e slinger al ruim 15 min bezig was met klimmen en zolang hoefde het ook niet te duren.

Bij Load Carry brak bijna mijn kruk en leek het mij geen goed plan om met gewicht door te lopen. Ik heb Sven mijn load afgegeven en heb de laatste halve ronde zonder gewicht afgerond. De enorme verschillen in ondergrond en de hoge hobbels zorgde voor een te grote last in mijn nek en ik wilde niet nu al een blessure. Ik had hier mijn bandje eigenlijk al moeten inleveren maar er was geen Marshall te zien?. Had ik dat wel geweten dan had ik alles op alles gezet om Load Carry uit te voeren maar met mogelijke gevolgen. Mocht je willen weten om welke obstakels het gaat dan is hier een uitleg.

Ik kijk met trots terug op het halen van obstakels als de Weaver, Konan Wheels en de Monkey beams. Maar ook de Log Carry waarbij je een rondje van 50 meter moest afleggen met een sliert van boomstammen was kicken. Ik heb het bos bij elkaar gevloekt omdat ik niet de juiste techniek kon vinden. Na 10 min van gevloek en getier lukte het dan toch maar wel dankzij de motiverende woorden van Opper Viking en buddy Sven. Mocht je willen weten om welke obstakels het gaat dan is hier een uitleg.

De laatste kilometers waren aangebroken en met pijn en moeite heb ik me over de strong wall getrokken om vervolgens door te lopen naar de Verjagen Sage. Ik was al 7 uur onderweg en de laatste kilometers heb gehuild en wilde ik echt stoppen. Ik kreeg het niet voor elkaar om de Saga te volbrengen en na 3 pogingen heb ik mijn bandje toch moeten afstaan. Ik was boos! ik was teleurgesteld in mijzelf en alles erom heen. Waarom hier! 400m voor het einde en na ruim 7 uur lopen neemt niemand mij dit af. Ik heb gehuild, gevloekt en me krukken bijna in 2e geslagen. Ik heb de marshalls huilend achtergelaten maar zij deden hun werk want regels zijn regels en geen uitzonderingen voor Miky.

Huilend en boos ben ik naar het finale obstakel gelopen terwijl ik onderweg uit woede mijn verhaal deed aan omstanders die mij kwamen aanmoedigen. Aangekomen bij het eind obstakel werdt ik opgevangen door hoofd marshall John Budu en met mijn rug tegen de muur heb ik gehuild als een klein kind. Boos om alles! mijn bandje weg, kapot, geen medaille en geen herinnering! althans dat dacht ik omdat mijn bandje was afgenomen. Met mijn hart in mijn keel begon ik de laatste 25 meter, klom over de muur waar duizenden touwtjes hingen die je als een trosje bij elkaar moest pakken om naar de overkant te gaan. Langs de kant stond Jacco met de tranen van zijn overwinning nog in de ogen mij aan te moedigen. Huilend vroeg ik nog waar mijn Sebastiaan was? heeft hij het ook gehaald of is hij gestopt!?

Ik moest door en met nog 15 meter te gaan begon ik aan mijn poging. Ik heb het eerste deel moeten overslaan omdat alle kracht in de handen weg was. Ik klom over het net en over de hogen balken tot aan de touwen waaraan ik moest gaan hangen als een aap. Het klinkt allemaal enorm kut en dat was het ook! ik heb gehuild als een kleine jongen en zonder de motivatie van de Coach Pain, de marshalls, Jacco en Sven was het mij niet gelukt. Het publiek begon te schreeuwen en ik deed wat ik moest doen. Nog 6 keer hangen en ik was klaar! Ik kon de finish al zien dus ook dit laatste stuk moest lukken. Gehaald!! en toen….

Huilen, huilen en nog eens huilen. En ik niet alleen. Ook mijn team maatje Jacco en enkele omstanders huilde mee. Ruim 8 uur onderweg geweest op het zwaarste parcour wat ik ooit heb gedaan. Ik heb zelfs elite runners zien huilen en onderweg mensen zien falen die gewoon niet meer verder konden. Nadat ik mijn medaille kreeg hoorde ik in de verte mijn grote held Sebastiaan in zijn rolstoel aankomen. Als we dan spreken over een held dan is hij dat! 8 uur buffelen met 3 buddys op dit parcour is insane! Samen met Jacco en honderden mensen publiek kreeg Sebastiaan een helden onthaal en wat daarna gebeurde noem ik TEAM SPIRIT.  Trots, euforie, pijn en vermoeidheid alles kwam eruit. Wat wij hebben gedaan is legendarisch.. 3 mannen met een beperking die het OCR Europese kampioenschap parcours als eerste adaptives voltooide. Jacco met sport prothese, Sebastiaan in zijn rolstoel en ik op krukken en 1 been. Gelukkig zijn er mooie beelden gemaakt om een indruk te geven van de sfeer met een paar mooie momenten van ons team in de recap movie van OCRtube.com.

There will be obstacles but with hard work there are no limits.

Ik wil de organisatie van het EK bedanken voor deze onvergetelijke ervaring. Ik wil Sven bedanken voor je steun en het terugrijden naar Nederland. Ik wil mijn maatjes bedanken voor deze team ervaring en Erwin, Ron en Joyce voor jullie steun. Ik ga bijkomen en genieten van deze ervaring. Michaelrobbert.

Bekijk hier nog eens de serie van “My OCR life” over mijn leven naast OCR gemaakt door OCRtube. Of volg mij op instagram en Facebook.

2 gedachten over “(Adaptive) OCR European Championships

  1. mooi verwoord mike! het was een eer je te mogen vergezellen tijdens deze loodzware tocht. Diep respect voor hoe diep je gegaan bent om er te komen.

Tof dat je mijn blog hebt gelezen! ik ben benieuwd naar je reactie. Groet Michaelrobbert